Op 24 november 2019 opende Herberg Haverleij voor het eerst zijn deuren. De buren werden ontvangen met een warme kop soep en een hedendaags sprookje, voorgelezen door de initiatiefneemsters Anja Verlaat en Ivana Gutierrez.

Er was eens…

In een charmant klein dorpje aan de Dieze, genaamd Engelen, woonden vijf vrouwen in een groot kasteel. Dit kasteel was omringd door een prachtige groene omgeving, vol kleurrijke bloemen, notenbomen, grachten met watervogels, vlinders en libellen.

Meer dan een jaar geleden kenden deze kasteelvrouwen elkaar nog niet. Maar op bijzondere wijze ontmoetten zij elkaar, wat leidde tot speciale verbindingen. Deze ontmoetingen waren zo bijzonder dat ze besloten elkaar elke maand op zaterdagmiddag te bezoeken. Ze dronken thee, bakten taartjes en praatten honderduit over het leven. Ze noemden zichzelf de Slotzusters. Niet omdat ze allemaal in hetzelfde kasteel woonden, maar omdat het gewoon gezellig klonk.

Hoewel de Slotzusters hun kastelen mooi vonden, voelden ze ook dat er iets ontbrak. Op een dag zei zuster Nicole: "Al was er maar een theehuis." Het viel even stil. De zusters keken elkaar aan. Wat een geweldig idee! Maar waar zou dat theehuis dan moeten komen?

De Slotzusters zagen geen directe mogelijkheid, maar het idee was in hun gedachten geplant. Ze geloofden dat wanneer je een droom uitspreekt en het voor je ziet, de dingen die je nodig hebt om die droom te verwezenlijken, op je pad komen.

Een week na hun theekransje riep de dorpsomroeper van Engelen de inwoners op om naar de Dorpstafel in het dorpshuis te komen. Er zou gepraat worden over de toekomst van ons mooie dorp.

De Slotzusters zagen dit als een kans.

Ze begonnen groot te dromen! Ze schreven alles op wat bij hen opkwam om het dorp nog gezelliger te maken. Zuster Ivana wilde een lange tafel waar je naast iemand zou zitten die je nog niet kent, of mooie natuurwandelingen maken met buurtbewoners. Zuster Caroline stelde voor om samen te eten, zuster Nicole wilde thee drinken, zuster Anja droomde van een amfitheater of een muziekcafé, en zuster Lieve verlangde vooral naar gezellig samenzijn. De lijst met dromen groeide steeds verder.

Op een koude avond in januari ontmoette zuster Anja kasteelheer Peter op straat. Ze maakten een praatje, en Peter vertelde over zijn hond die hij wegens gezondheidsproblemen niet langer kon houden. Zuster Anja vond het erg jammer dat ze hem niet eerder had leren kennen, want ze had zijn hond graag uitgelaten zodat hij de hond – waar hij zoveel van hield – had kunnen houden.

Met de Dorpstafel in gedachten vroeg ze Peter wat hij zou wensen voor de wijk, als hij groot mocht dromen. Zonder aarzeling zei hij: "Het klinkt misschien een beetje gek, maar het zou fijn zijn als er een plek was waar je even binnen kon lopen voor een kopje koffie."

De Dorpstafel vond plaats, zorgen en ideeën werden gedeeld, en de verhalen werden opgeschreven. Kasteelheer Peter was zeker niet de enige; het bleek dat onze kastelenwijk behoefte had aan een ontmoetingsplek.

De zusters konden dit niet alleen…

Jonkvrouwe Margo van de dorpsraad wees hen de weg. Ze adviseerde, informeerde en dacht met heel haar hart mee aan een waardevol idee waarin alle kasteelbewoners een plek zouden krijgen. Wat zouden ze zonder haar gedaan hebben?

Ridder John, met zijn aanstekelijke lach, zag overal mogelijkheden en motiveerde hen om door te gaan.

Uit alle kastelen kwamen kasteelvrouwen en kasteelheren die mee wilden denken. Zuster Rian, zuster Marlies, zuster Adriana, zuster Nicoline en zuster Bianca, evenals de kasteelheren André, Peter en Rob. Iedereen droeg bij aan hoe ze deze droom werkelijkheid konden maken.

De Slotzusters klommen naar de hoogste toren van hun kasteel en tuurden richting de stad, waar het grootste kasteel met de edelmannen stond. Ze schreven honderden brieven met hun kroontjespen met het verzoek om mee te werken aan een warme plek waar de kasteelbewoners elkaar konden ontmoeten.

"Zusters, zien jullie al iets komen?" vroegen de kasteelbewoners.

"We moeten nog even wachten," zeiden ze geduldig.

De Slotzusters bleven schrijven, blijven dromen en het plaatje voor zich zien. Telkens weer dachten ze aan de verhalen van de kasteelbewoners die ze kenden of gekend hebben. Ze wisten hoe belangrijk het is dat buurtbewoners weten wie er in hun omgeving woont. Iedereen is waardevol: jong, iets ouder, snel, of iets langzamer. De droom van de Slotzusters was dat iedereen in de wijk die waarde kon laten zien, dus bleven ze moedig schrijven en dromen.

En toen kwam de dag.

De dag dat jonkvrouwe Helma, de directeur van de school in het grote k堡